خوشبختی از نوع ارکیده




 
شاید همه این تجربه رو داشته باشیم که وقتهایی که انتظارش رو نداریم زندگی خیلی عجیب و غافلگیرانه روی خوش بهمون نشون میده. مثلا خوشحالی بخاطر یک هدیه ناگهانی از یک دوست و یا شادی بعد از اینکه به خونه میرسید و میبینید پدرتون یک وسیله ای که مدت ها بود بهش نیاز داشتید رو براتون تهیه کرده و یا حتی بزرگ تر غافلگیری و لذتی که بعد از برنده شدن تو قرعه کشی بانک به سراغتون میاد.
تمام این اتفاق های بزرگ و کوچک شادی آوره و در اون لحظه با خودتون فکر می کنید خوشبخت ترین آدم دنیایید و دیگه هیچ چیزی در این جهان وجود نداره که شما بخواید اون رو داشته باشید.
ولی این شادی همیشگی نیست. بعد از دو روز اصلا شاید از یاد ببرید که چقدر با هدیه دوستتون غافلگیر شدید یا اینکه بعد از چند بار استفاده از وسیله ای که پدرتون براتون خریده بود فراموش کنید که چقدر زندگی شیرین بود وقتی دیدید پدرتون براتون یک خرید بزرگ انجام داده، یا حتی بعد از چند ماه دیگه اون حس خوشبختی نسبت به پولی که در قرعه کشی بانک برنده شدید از بین میره.
اینجاست که خودتون رو روی یک تردمیل میبینید که دایم دارید روی اون به سمت خوشبختی می دوید ولی هیچ وقت به دستش نمیارید.
بذارید باهاتون رو راست باشم. حس خوشبختی باید یک حس عمیق درونی باشه. باید بتونید با تمام وجود حسش کنید. 
از روی تردمیل پایین بیاید و با من همراه شید.
یک روز با خانواده یا دوستانتون تصمیم میگیرید به رستوران ارکیده برید. به محض ورود با دیدن محیطی آرام و دلپذیر شگفت زده میشید. وقتی پشت میزتون نشستید و از صحبت و هم نشینی با اطرافیانتون غرق در شادی هستید عکاس مجموعه این لحظه شاد رو ثبت میکنه و یک عکس یادگاری بهتون هدیه میده. تمام این لحظه های خوش و این غافلگیری به کنار، با اومدن غذاتون سر میز مشامتون پر میشه از عطر مطبوع غذا، با چشیدن غذاتون طعم ماندگار غذای ایرانی برای همیشه در حافظه شما ثبت میشه و این لذت واین خاطره فراموش نشدنی میتونه همون حس عمیق خوشبختی باشه که هر بار با دیدن عکستون در رستوران ارکیده دوباره تمام اون حس ها همون قدر ناب و تازه به سراغتون میاد.